కాలేజిలో ఉండగా, మా హాస్టల్ ఎదురుగానే ఒక పోస్టఫీస్ ఉండేది. ప్రతిరోజూ కాలేజికి వెళ్ళే ముందు, కొంత మంది అమ్మాయిలు తాము ఇళ్ళకు రాసిన ఉత్తరాలు అక్కడ పోస్ట్ చేసి వెళ్తుండేవారు. ఒక రోజు నేను బయటకు రాగానే, గేట్ దగ్గర పేపర్ చదువుతున్న జూనియరొకడు ఉత్తరం పోస్ట్ చెయ్యడానికొచ్చిన అమ్మాయి డ్రస్సు గురించి పెద్దగా ఆ అమ్మాయికి వినపడేటట్టు కామెంట్ చెయ్యడం వినిపించింది. సాధారణంగా ఈ విషయం చికాకుని కలిగించినా, ఆ అమ్మాయి నాకు తెలిసినదవ్వటం వల్ల కొంత కోపంకూడా వచ్చింది. అయితే మా జూనియర్ అన్నది "ఒహో! కత్తి లాంటి డ్రస్" అని మాత్రమే. అప్పుడే నాకొక ఆలోచనొచ్చింది. వెంఠనే ఆ అమ్మాయిని అక్కడే ఆగమని చెప్పి, మా జూనియర్ని పట్టుకెళ్ళి తనకి introduce చేసాను. పరిచయం చేస్తూ, "he was appreciating your dress today" అని ఆ అమ్మాయితో అన్నాను. దానికి ఆ అమ్మాయి వీడ్ని చూసి ఆనందంగా, "thank you" అంది. ఆ తరువాత వారిద్దరూ మంచి స్నేహితులయ్యారు లెండి! అది వేరే విషయం.
కానీ ఈ సంఘటన జరిగిన తరువాత ‘ఈవ్ టీజింగ్’ గురించి కొంత ఆలోచించటం జరిగింది. ఈ వికృత సంస్కృతి, డ్రస్సు గురించి కామెంటడంతో మొదలై, అమ్మాయిల శరీరాంగాల వర్ణన నుంచీ, అసభ్య పదజాలంతో ‘పిలవడం’తో పాటూ, అభ్యంతరకరంగా తాకడం వరకూ ఎన్నో రూపాల్లో ఉంటోంది. మహిళల్ని గౌరవిస్తామని చెప్పుకునే మన భారతదేశంలో 1993వ సంవత్సరంలోనే దాదాపు 84,000 కేసులు రిజిస్టెర్ అయ్యాయి. ఇక రిజిస్టర్ కానివి లక్షల్లో ఉంటాయని అస్సలు సందేహం లేదు. ఇక మరో ఆసక్తికరమైన కోణం ఏమిట్రా అంటే, ఈ కేసుల్లో అరెస్టు చెయ్యబడిన కుర్రాళ్ళలో 32% కాలేజీలకు వెళ్ళే గౌరవప్రదమైన కుటుంబాల నుంచీ వచ్చిన వాళ్ళు. ఈ విపరీతాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని తమిళనాడు ప్రభుత్వం 1998లో ఒక ఆర్డినెన్స్ ఈ విషయంగా పాస్ చేసింది. దీని ప్రకారం ఇలాంటి నేరాలకి పాల్పడినవాళ్ళకి 1 సంవత్సరం జైలు శిక్షతో పాటూ 10,000 జరిమానా విధించడం జరుగుతుంది. ఇలాంటి చట్టాలు తమిళనాడుతో పాటూ దాదాపు దేశమంతా చేయబడ్డాయి. అయినా ఈ చట్టాలు నిజంగా ఉపయోగపడుతున్నాయా? అన్నది ప్రశ్నార్థకమే.
ఈ విషయం మీద జరిగిన కొన్ని పరిశోధనల్ని తీసుకుంటే, మన సమాజంలోని అణగద్రొక్కబడిన లైంగిక విధానం (suppressed sexual life style) నుండీ, సినిమాలు, అమ్మాయిల ఆహార్యం (dressing pattern) , మగాళ్ళలో తమ మగతనం పట్ల ఉన్న అపోహలూ లాంటి చాలా కారణాల్ని గుర్తించారే తప్ప, వాటిని మార్చడానికి చెయ్యాల్సిన ప్రయత్నాల పట్ల దృష్టి నిలిపినట్లుగా అనిపించదు. చట్టాన్ని చెయ్యటం అనే ఒక చిన్న భాగాన్ని మాత్రమే చెయ్యగలిగిన ప్రభుత్వం, మిగతా కారణాలలో కనీసం నామ మాత్రంగానైనా మార్పు తేవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు కనబడటం లేదు. ఇది చాలా సంక్లిష్టమైన సమస్య, దీన్ని సమూలంగా మార్చాలంటే, మన సమాజ నిర్మాణాన్ని fundamental గా alter చెయ్యాలి అనిపిస్తుంది. అంటే, ఇప్పట్లో ఆడవారికి ముక్తి లేదన్నమాట! కానీ, కనీస ఇందుకోసం ప్రయత్నం కూడా చేస్తున్నట్టు ఇటు సమాజం, అటు ప్రభుత్వం కనపడకపోవడం మరింత ప్రమాదకరంగా కనబడుతోంది.
సెక్స్ ఎడ్యుకేషన్ అంటే, అదేదో పాపంలా చూసే సమాజం-రాజకీయాలూ ఉన్నంత వరకూ అపోహలు దూరం కావు. అమ్మాయిలూ అబ్బాయిలూ టీనేజి -కాలేజి వయసుల్లో గౌరవప్రదమైన సంబంధాలు నెరిపే అవకాశం ఇవ్వనంత కాలం, పరస్పర గౌరవాన్ని ఇచ్చిపుచ్చుకోవడం వీరికి రాదు. లైంగిక సంబంధాలకి, నైతికం ముసుగులు తొడిగి రహస్య వ్యభిచారానికి ప్రోత్సాహం ఇచ్చినంత కాలం, అణగద్రొక్కబడిన లైంగిక జీవితాలు బాగుపడవు. ఇక సినిమాలంటారా, హీరో "పచ్చి పచ్చిగా" హీరోయిన్ని ప్రేమిస్తేగానీ ప్రేక్షకులు బ్రహ్మరధం పట్టర, మనకు హిట్ సినిమా రాదు. ఇక ఉన్న చట్టాన్ని సక్రమంగా ఉపయోగించి శిక్షలు పడేటట్లు చెయ్యనంతకాలం ఈ విఛ్చలవిడితనం ఎలాగూ కొనసాగుతుంది.
అంటే ఈ విషయాన్ని గురించి చర్చించడం, వీలైతే కొంత బాధపడటం, లేదా చూసీచూడనట్టు నటించడం, మన ఇంట్లోని ఆడవాళ్ళకి ఇలా కాకూడదని ప్రార్థించడం మినహా మనం చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదన్నమాట!
Saturday, July 5, 2008
మగాళ్ళు ‘ఈవ్ టీజింగ్’ ఎందుకు చేస్తారూ?
కొన్ని అద్భుతమైన ఛాయాచిత్రాలు, మీకోసం!
ఈ మధ్య మా ఆఫీసులో ఏవో ఫోటోల కోసం కంప్యూటర్లో వెదుకుతుండగా, ఈ ఫోటోలు దొరికాయి. అద్భుతంగా అనిపించిన ఈ మధ్యప్రదేశ్ లోని గిరిజనుల ఫోటోలను మీకోసం ఇక్కడ పొందుపరుస్తున్నాను. చూసి ఆనందించండి !
Friday, July 4, 2008
పోలీసులకు మానవ హక్కులు లేవా?
జూన్ 29 న చిత్రావతి రిజర్వాయర్ దగ్గర, సీలేరు నది దాటుతున్న గ్రేహౌండ్స్ దళాలపై నక్సల్స్ దాడి జరిగింది. ఈ దాడిలో దాదాపు 35 మంది పోలీసులు గల్లంతయ్యారు. వీరిలో కొందరు జలసమాధి అయ్యుండొచ్చనీ, మరి కొందరు నక్సల్స్ కు బందీలుగా చిక్కిఉంటారని, అనుమానాలు వ్యక్తమవుతున్నాయి. ఈ నేపధ్యంలో చదువరి గారు తమ బ్లాగులో చాలా సంవేదనాత్మకమైన టపారాసి, కొన్ని చాలా ముఖ్యమైన ప్రశ్నలు లేవనెత్తారు.
వారు లేవనెత్తిన ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్న"వాళ్ళకు (పోలీసులకు) లేవా హక్కులు? అని. ఈ ప్రశ్నతోపాటూ, నక్సల్స్ పట్ల ఇలాంటి హింస జరిగితే సర్వత్రా వాపోయే మానవ హక్కుల సంఘాల దృక్పధాన్నీ, పంధానీ ప్రశ్నించడం కూడా జరిగింది. నిజానికి ఇవి చాలా సహేతుకమైన ప్రశ్నలూ, బహుశా చాలా మంది మనసుల్లో ఎప్పటినుండో మెదిలే ప్రశలుకూడా. కాకపోతే, ఈ ప్రశ్నల గురించి అర్థవంతమైన చర్చ ‘రాజ్య హింస - మానవ హక్కులు’ అనే విషయం గురించి కూలంకషంగా తెలిస్తేగానీ, అంత సులభంగా జరపలేం. ఎందుకంటే మనలో చాలా మందికి అభిప్రాయాలు ఉంటాయేగానీ, దానికి తగిన సమాచారం ఉండదు. అందుకే, నాకు తెలిసిన కొంత భారతదేశంలో మానవహక్కుల పరిణామక్రమం యొక్క సమాచారాన్ని స్థూలంగా ఇక్కడ పొందుపరుస్తూ, చర్చని కొనసాగిస్తాను.
1936లో మొదటిగా మన భారత మొదటి ప్రధాని జవహర్ లాల్ నెహ్రూ Indian Civil Liberties Union (ICLU) ని స్థాపించారు. దీని యొక్క ఉద్దేశ్యం వీరి మాటల్లోనే చెప్పాలంటే, The question of civil liberties arise not when the people of a country obediently carry out the orders of a government. It arises only when there is a conflict between the people and the executive authority. The idea of civil liberties is to have the right to oppose the government". ఈ మూల సిద్ధాంతం ఇప్పటికీ వర్తిస్తుంది.
ఈ ఉద్యమ పరిణామాన్ని తీసుకుంటే, దాన్ని మూడు దశలుగా సామాజిక శాస్త్రవేత్తలు విభజించారు. స్వాతంత్ర్యానంతరం నుండీ 70 ల ఆరంభం వరకూ ఈ ఉద్యమానికి ఒక విస్తృత రూపం లేదు. అందుకే దీని మొదటిది విస్తృత దశ 70లలో మొదలైందని చెప్పొచ్చు. దీన్ని ‘civil liberties phase’గా అనుకోవచ్చు. ఈ దశలో, రాజ్యం (State) తో కలిసి పౌరహక్కుల ఉల్లంఘన కాకుండా, ఒక సామరస్యమైన పరస్పర సహకారంతో సమస్యల పరిష్కారం మార్గాలు వెదకడం జరిగింది.ఈ దశలో ప్రాధమిక హక్కుల కోసం ప్రభుత్వంతో ముఖాముఖి చర్చలతో పాటూ, చట్టం న్యాయం వంటి వ్యవస్థల స్వయంప్రతిపత్తి కూడా ఈ ఉద్యమంలో భాగమయ్యింది. ‘State ఈ వ్యవస్థలను ఉపయోగించుకుని ప్రజల హక్కుల్ని కాలరాస్తోంది’ అన్న అభిప్రాయం ఈ ఉద్యమ స్ఫూర్తికి మూలం.
1975-77 ఎమర్జన్సీ సమయంలో, రాజ్యం యొక్క విశృంఖల రూపాన్ని చూసిన ఉద్యమకర్తలు 80లలో మరో పంధాను ఎంచుకున్నారు. అదే ప్రజా హక్కుల కోసం పోరాడడం, ‘rights based civil society’. ఇది రెండో దశ. ఇందులో చాలా స్పష్టంగా sate Vs civil society కోణం కనబడుతుంది. పౌర హక్కుల పరిధి, రాజ్యపరిధికి వెలుపలనున్న ఒక స్వతంత్ర్య పరిధి (realm of freedom) గా నిర్వచించడం జరిగింది. అప్పుడే రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న సాయుధపోరాటాల్ని ఈ ఉద్యమం క్రిందకు తీసుకురావడం జరిగింది. నక్సలిజం అందులో ఒకటి.
మూడో దశ 90లలో మొదలైంది, ఇది మానవ హక్కులకు (human rights phase) సంబంధించినది. ఈ దశలో పౌర సమాజం, రాజకీయ వ్యవస్థను తమకు విరోధిగా గుర్తించింది. కానీ ఇక్కడే అసలు సమస్య మొదలయ్యిందని చెప్పొచ్చు. రాజకీయ వ్యవస్థ తెలివిగా, సామాజిక జీవనంలో ఉన్నటువంటి నక్సలిజం లాంటి సాయుధపోరాటాల్ని కూడా హక్కుల ఉల్లంఘనగా ఎంచి, వాటిని ఖండించడంతో పాటూ, విజయవంతంగా అణగదొక్కడానికి ప్రజా అంగీకారాన్ని కూడగట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. ఈ పరిణామాలకు ఏమి చెయ్యాలో పాలుపోని ఉద్యమకారులు, నైతిక విలువలు అనే abstract కోణంలో తమ పోరాటాన్ని సాగిస్తున్నారు. అందుకే వారు ఇప్పుడు చెప్పేవి మనకు కాస్త ఆమోదయోగ్యం కాకుండా అనిపిస్తాయి.
ఇక ప్రస్తుతం ఉన్న సమస్య కొస్తే, చనిపోయిన పోలీసులకు సంతాపం ప్రకటించడం, దానితో పాటూ నక్సల్స్ దుశ్చర్యల్ని ఖండించడం మనుషులుగా మనమందరం చెయ్యాల్సిన పని. కాకపోతే, మానవహక్కుల అద్యమాన్ని ఆదర్శంగా తీసుకుని, ప్రభుత్వంతో పోరాడుతున్న మానవ హక్కుల సంఘాలను "మీరు నక్సల్స్ కి మాత్రమే వత్తాసు పలుకుతారా? పోలీసులకు మానవహక్కులు లేవా?" అని ప్రశ్నించడం అంత తార్కికం కాదు. ఎందుకంటే, ప్రభుత్వం కోసం ప్రాణాలొడ్డి పోరాడుతున్న పోలీసుల రక్షణ బాధ్యత ప్రభుత్వానిది. ఆ బాధ్యతను విస్మరించి ఈ దారుణానికి పరోక్షంగా కారణమైన ప్రభుత్వ అలసత్వాన్నీ, నిరాసక్తతనీ, మితిమీరిన నమ్మకాన్నీ మనం కలసికట్టుగా గర్హించాలి. ఈ మానవ హక్కుల సంఘాలుకూడా, నక్సల్స్ చేతిలో ఉన్న అమాయక పోలీసులను విడిపించడంతో పాటూ, చనిపోయిన పోలీసుల కుటుంబాలకు సరైన ప్రభుత్వ సహాయం అందేలా చూడాలి.
పోలీసులకూ మానవ హక్కులున్నాయి. వాటి పరిరక్షణ బాధ్యత ఉద్యోగమిచ్చి వారి తరఫున పోరాడమని చెబుతున్న ప్రభుత్వానిది. మానవ హక్కుల సంఘాలు పని, ప్రభుత్వ పరంగా మానవ హక్కుల ఉల్లఘన జరగకుండా పోరాడటం . ఎవరి పనులు వారు సక్రమంగా చేస్తేనే మన సమాజంలో శాంతి నెలకొనేదీ, మనం సుఖంగా మనగలిగేదీ. ఈ సమయంలో సిరివెన్నెల సీతారామశాస్త్రి రాసిన ఈ వాక్యాలు గుర్తుకొస్తాయి....
సురాజ్య మవలేని
స్వరాజ్య మెందుకని?
సుఖాన మనలేని
వికాస మెందుకని?
అడుగుతోంది అదిగో...
ఎగిరే భరతపతాకం.
--------జై హింద్------
Thursday, July 3, 2008
‘శాం’ మానెక్ షా కి నివాళి
మానెక్ షా గారి అంతిమయాత్రలో చాలా మంది రాజకీయ ప్రముఖులూ, ప్రభుత్వ ప్రతినిధులూ పాల్గొనకపోవడం, నాకు చాలా బాధ కలిగించిన విషయం. రాష్ట్రపతి ప్రతిభాపాటిల్ పర్యటనలో ఉండగా, ప్రధాని మన్మోహన్ సింగ్ మరియూ రక్షణ శాఖామంత్రి ఏ.కె. ఆంధొని ఢిల్లీలో ఉండికూడా హాజరుకాకపోవడం విచారకరం. 1971 లో జరిగిన పాకిస్తాన్ యుద్ధంలో వీరు చూపిన ధైర్యం, సాహసం, ముందుచూపూ మనకు విజయాన్ని తెచ్చిపెట్టిందన్న నిజం తోపాటూ, తరువాత కాలంలో చాలా పదవులు నిర్వహించి భరతమాత సేవ చేసిన ఈ వీరుడికి, మరణానంతరం తగిన గౌరవం అందలేదు అనిపించింది.
అందుకే, ఒక అజ్ఞాత సైనికుడి ఆవేదనను ప్రతిఫలించే కవితని ఇక్కడ పొందు పరుస్తున్నాను.
What I am worth…
I hear, we have crossed the sixtieth year,
Standing guard without any fear,
Another day in the desert sun,
Or a night at height, with a freezing gun,
Tell me my India 'What I am worth.'
For the Battles and Wars that I fight,
Never asking which one is right,
From Dawn to Dusk and then to Dawn,
Your Bishop, Your Knight Your Eternal Pawn,
Tell me my India 'What I am worth.'
While you fill your coffers today,
Wondering where and how to make,
Another fortune, another buy,
Your aspirations are now touching the Sky,
Tell me my India' what I am worth.'
You make a mention on your political line,
Come to my post, wine and dine,
Then run to your stock, while I stand your guard,
Killing and dying but still fighting hard,
Tell me my India' what I am worth.'
The other day I was on TV too,
You came up to me with your educated crew,
Told me to speak cos you seemed to care,
Wrote your story stripped me bare.
I was so naive I didn't know,
For you it was the nine o'clock show,
The country wants to hear some line,
Before they sleep, knowing they are fine,
Tell me my India' what I am worth.'
My Men tell me, that they are strong,
Would fight for their country, for all that's wrong,
While I tell them to stand and fight,
You ignore my existence, my very right,
Tell me my India' what I am worth.'
I thought I would tell my children in time,
How I fought for this country, this love of mine,
I wonder, if I should mention it though,
Don't want them embarrassed, while they start to grow,
Tell me my India' what I am worth.'
I was your ambition, your child hood dream,
Your Pilot, Your Sailor your Jawan in green,
Where did we part as friends, our ways
I never let you down a single day,
Tell me my India' what I am worth.'
Wednesday, July 2, 2008
రాంగోపాల్ వర్మ త్రిచిత్రాలు (Trilogy) - ఒక సామాజిక విశ్లేషణ
రాంగోపాల్ వర్మ మంచి దర్శకుడా, చెత్త దర్శకుడా అనే చర్చలు తను తీసిన ప్రతి సినిమా రిలీజైన తరువాత మన మధ్యన జరిగేవే. సినీవిశ్లేషకుల నుంచీ, సాధారణ ప్రేక్షకుడి వరకూ తన సినిమాలోని ప్రతి దృశ్యం, ప్రతి కెమెరా కోణం, ప్రతి పాత్ర కదలికా చాలా ఇష్టంగా చీల్చిచండాడుతాం. ఈ love -hate సంబంధానికి మూలకారణం, ఈ దర్శకుడు చాలా ప్రతిభావంతుడూ, సమకాలీన దర్శకుల నడుమ తనదైన ప్రత్యేకత కలిగినవాడూ అవడమే అని నా నమ్మకం. ఏది ఏమైనా, ‘శివ’ సినిమాతో తెలుగు సినిమా చరిత్ర శకాల్ని మార్చిన ఈ దర్శకుడు, ముంబై వచ్చి తనకంటూ ఒక ప్రపంచాన్ని సృష్టించి భారతీయ సినీజగత్తులో కూడా ఒక కలకలాన్ని రేపాడన్నది కాదనలేని నిజం.
ఈ పరిణామక్రమంలో చాలామంది గౌరవించదగ్గ సినీదర్శకుల లాగే, తన సినిమాలలో వర్మ తనకు తెలిసిన సమాజ పార్శ్వాన్ని తెరబద్ధం చేసాడని నా విశ్వాసం. కల్పిత కథలూ, ఏడుపుగొట్టు చిత్రాలు, నిజానికి దూరమైన చిత్రీకరణ పరంపరల నడుమ, వర్మ సమాజంలోని ఒక చీకటి కోణాన్ని సహజమైన చిత్రీకరణల మధ్య విజయవంతంగా తెలుగు, భారతీయ సినిమాలకు పరిచయం చేసాడు. మనం ఎంత అసహ్యించుకున్నా, చీకటి ప్రపంచం (underworld) ఒక నిజం. మన సమాజంలో ఉన్న ఒక ముఖ్యమైన కోణం. సమాజంలో ఈ కోణం యొక్క అంచలంచల ఎదుగుదల పరిణామ క్రమం తన సినిమాల రూపంలో, తన కధానాయకుల రూపంలో "రికార్డ్" చేసాడు అనిపిస్తుంది.
అందుకే తన మొదటి సినిమా ‘శివ’, తనదంటూ ఒక శైలిని ఏర్పరిచిన ‘గాయం’ , వర్మ స్టైల్ ను ఒక శిఖరాగ్రానికి చేర్చిన ‘సత్య’ సినిమాలను తన త్రిచిత్రాలు (Trilogy)గా ఎంచి, ఒక సామాజిక విశ్లేషణ చెయ్యడం జరిగింది. ఆ విశ్లేషణ "ఈ మాట" నెట్ పత్రికకోసం రాసాను. ఈ లంకె ద్వారా ఆ విశ్లేషనాత్మక వ్యాసాన్ని చదివి, మీ అభిప్రాయాల్ని తెలుపగలరు.
అవినీతిలో మన ఆంధ్రప్రదేశ్ ఫరవాలేదండోయ్...!
ట్రాన్స్పెరెన్సీ ఇంటర్నేషనల్ ఇండియా (Transparency International India) అనే ఒక స్వఛ్చంద సంస్థ ఈ మధ్య దేశవ్యాప్తంగా జరిపిన అవినీతి సర్వేలో, ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రాన్ని "ఫరవాలేదు" (Moderate) అనే కేటగిరీ చేర్చారు. ఈ సర్వేలో "ప్రమాదకర స్థితి"(Alarming), "చాలా ఎక్కువ"(Very High), "ఎక్కువ"(High) , "ఫరవాలేదు" (Moderate) అనే కేటగిరీలున్నాయ్. అంటే, మొత్తానికి అవినీతిలో మన ప్రభుత్వాలకంటే చాలా రాష్ట్రాలు ముందున్నాయన్నమాట.
ఈ సర్వే దారిద్ర్యరేఖకు దిగువనున్న కుటుంబాల (BPL Families) మధ్య జరపడం మరో విశేషం. అవినీతిని తమ జీవితాలలో ప్రతి క్షణం ఎదుర్కొని, దాని ద్వారా అతిగా నష్టానికి గురయ్యే వీరిమధ్య జరిగిపి ఈ సర్వే ప్రాధాన్యత సంతరించుకుంది. అంతేకాక, సర్వేలో ‘రేషన్ దుకాణాల వ్యవస్థ’ (PDS), ‘విద్య’, ‘వైద్యం’, ‘విద్యుత్తు’, ‘త్రాగునీరు’, ‘గ్రామీణ ఉపాధి పథకం’(NREGS), ‘భూమి రిజిస్ట్రేషన్’, ‘వనాలు’, ‘ఇళ్ళపంపకాలు’ , బ్యాంకింగ్ మరియూ పోలీసు వ్యవస్థలకి సంబంధించిన సమాచారం సేకరించడం జరిగింది. పోలీసు వ్యవస్థలో అవినీతిని, ప్ర్రమాదకర స్థాయిగా దాదాపు అన్ని రాష్ట్రాలవారూ గుర్తించగా , మిగతావాటిని కలుపుకుని ఒక సరాసరిన ఈ ర్యాంకింగ్ చెయ్యడం జరిగింది. ఇక ఈ ర్యాంకింగ్ ను చూద్దాం.
‘ప్రమాదకర స్థితి’లో ఉన్న రాష్ట్రాలు : అస్సామ్, బీహార్, జమ్ము& కాశ్మీర్, మధ్యప్రదేశ్, ఉత్తర ప్రదేశ్, గోవా, నాగాలాండ్
‘చాలా ఎక్కువ’ ఉన్న రాష్ట్రాలు : కర్ణాటక , రాజస్థాన్, తమిళనాడు, మేఘాలయ , సిక్కిం
‘ఎక్కువ’ ఉన్న రాష్ట్రాలు : ఛత్తిస్ ఘడ్, ఢిల్లీ, గుజరాత్, జార్ఖండ్, కేరళ, ఒరిస్సా, అరుణాచల్ ప్రదేశ్, మణిపూర్
‘ఫరవాలేదు’ అనిపించే రాష్ట్రాలు : ఆంధ్ర ప్రదేశ్, హర్యానా, హిమాచల్ ప్రదేశ్, మహరాష్ట్ర, పంజాబ్, ఉత్తరాఖండ్, పశ్చిమ బెంగాల్, మిజోరాం, పాండిచ్చేరి, త్రిపుర.
పై సర్వే ప్రకారం దక్షిణ భారతదేశంలో మిగతావారికన్నా మనమే బెటర్ అన్నమాట. నిజంగానే మనం ఫరవాలేదో్.... లేక ఈ విధంగా అవినీతిని కొలవలేని కొత్త మార్గాల్ని కనుక్కున్నామో.... ఇంకా మనవాళ్ళు తెలివి మీరారో... లేకపోతే మన పేదవారు చాలా అమాయకంగా జవాబులు చెప్పారో.... అస్సలు తెలియకపోయినా, "మనమూ ఫరవాలేదు!" అనుకొని తృప్తిపడదాం.
Tuesday, July 1, 2008
మతం సినిమాను నిషేధించిందా...!
నేను మైసూర్ లో డిగ్రీ చదువుతుండగా, అక్కడ దొరికే ఏకైక తెలుగు సినీ పత్రిక ‘సితార’ క్రమం తప్పకుండా చదివేవాడిని. ప్రతి ఆదివారం సిటీకి వెళ్ళినప్పుడు ఆ పత్రిక కొని చదవందే, ఏదో మిస్సైనట్టే లెక్క. మైసూర్లో చాలా పాప్యులర్ అయిన తెలుగు సినిమాలు తప్ప ఆన్నీ వచ్చేవి కావు. కాబట్టి, ఈ పత్రికద్వారా వచ్చిన మరియూ రాబోయే సినిమా విశేషాలు తెలుసుకుని, ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు ధియేటర్లో ఆ సినిమా దొరక్కపోయినా వీడియోలో చూడచ్చనే ఒక ఆశని ఈ పత్రిక కల్పించేది. అంతేకాక, ఇందులో ‘గుడిపూడి శ్రీహరి’ గారి సినీసమీక్షలు నాకు తెగ నచ్చేవి. చాలా బ్యాలన్సుడ్ గా తను రాసే సమీక్షల ప్రభావం ఇప్పటికీ నాపై ఉందని నా నమ్మకం.
బహుశా నా రెండవ సంవత్సరంలో అనుకుంటా, ఒక సారి ఇలాగే పత్రిక కొని సిటీబస్సు ఎక్కడానికి బస్టాండుకు వచ్చి కూర్చున్నా. ఇంతలో, మా కాలేజికి చెందిన ఒక తెలుగు సీనియర్ కనబడేసరికీ కాస్సేపు మాట్లాడుతూ సమయం గడిపాం. ఇక బస్సెక్కగానే పక్కపక్కన కూర్చుని, నేను చేసిన మొదటిపని నా చేతిలో ఉన్న ‘సితార’ని అతడికివ్వడం. ఆ ఇరవైనిమిషాల బస్సు ప్రయాణంలో ఆ సీనియర్ పత్రికని తెరిచి చూడలేదు. బస్సు దిగీదిగగానే, దాన్ని మళ్ళీ నా చేతిలో పెట్టాడు. నాకు ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యమనిపించింది. ఉండబట్టలేక అడిగేశా, "చదువుతారని ఇచ్చాను, మీరు చదవలేదే?" అని. దానికి అతను ఒకే ఒకమాటన్నాడు. " మా మతంలో సినిమాలు నిషేధం". ఆ సెకనుకి అతను చెప్పింది నాకు అస్సలర్థంకాలేదు.
ఇది జరిగిన కొన్నాళ్ళకు మా ఆంగ్లసాహిత్యం క్లాసుల్లో, History of English Literature లో భాగంగా ‘బైబిల్’ యొక్క పరిణామక్రమం గురించి చెబుతూ, ఇంగ్లండ్ రాజు 8 వ హెన్రీ (1491-1547) తన వ్యక్తిగత లాభం కోసం (భార్యకు విడాకులిచ్చి, ఉంపుడు గత్తెని పెళ్ళి చేసుకోవడానికి) వాటికన్ నుంచీ ఎలా విడిపడిందీ, ఆ తరువాత ఎలా Church of England స్థాపించిందీ తెలుసుకున్నాను. అంతేకాక, అప్పటివరకూ కేవలం గ్రీకు, లాటిన్ భాషల్లో ఉన్న బైబిల్ని ఆంగ్లంలో తర్జుమా చెయ్యడం కూడా అప్పుడె మొదలయ్యింది. అదీ అప్పటి రాజకీయ పరిస్థితికి అనుకూలంగా ‘అంగీకారాత్మకమైన’ (an agreed version) విధానంలో. ఆ సవరణల బైబిలే ఇప్పటికీ "Great Bible"గా అందరికీ అందుబాటులో ఉంది. ఇక మన భారతీయ భాషల్లోకి అనువదించబడింది ఈ బైబిలు నమూనాయే అన్నది అందరికీ తెలిసిన సత్యం.
పైన చెప్పిన చరిత్రతోపాటూ, మా Film Clubలో నేను తెలుసుకున్న ‘సినిమా పుట్టుక’ చరిత్రను పోల్చిచూస్తే, 1890లలో పుట్టిన సినిమాలను, 15వ శతాబ్ధంలో తిరగరాయబడిన బైబిల్ ఎలా నిషేధించిందో నాకైతే అర్థం కాలేదు. పోనీ యేసు ప్రభువుకి సినిమాలంటే గిట్టవా అనుకుంటే, పాపం ఆయన బతికుండగా అసలు సినిమాలే లేవే! మరి సినిమాల నిషేధం గురించి యేసూ చెప్పక, బైబిలూ రాయకపోతే ఈ మతం సినిమాలను ఎలా నిషేధించిందో, ఇప్పటికీ నాకు సమాధానం తెలీని ప్రశ్నల్లో ఒకటి.
మీకు సమాధానం తెలిస్తే నాకు తెలియజెప్పగలరు. జవాబుకోసం ఎదురుచూస్తూ....
